Jacek Kowalski - Pieśń barska napowietrzna

Nie podoba mi się to określenie o hołota tatarska, albowiem jestem w posiadaniu publikacji " Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej" mgr.historii z UW Jaśnie Wielmożnego Pana Piotra Borawskiego, specjalizującego się w tematyce Tatarów Polskich wyd.p.Ludową Spółdzielnię Wydawniczą w Warszawie w 1986 Anno Domini gdzie na str.209 w rozdz."Konfederacja Barska" czytam:"(...)W odpowiedzi na carskie represje,patriotycznie nastawiona szlachta polska w lutym 1768 roku zawiązała w Barze na Podolu antyrosyjską konfederację w obronie katolicyzmu i niepodległości Rzeczypospolitej.W Barze, który przed niespełna stu laty był siedzibą Aleksandra Kryczyńskiego, przywódcy siejących grozę na całej Ukrainie Lipków.W Barze , o który przelano tyle krwi polskiej, tureckiej i tatarskiej.Konfederację zawiązano przybiciu kościelnych dzwonów , nabożnych śpiewów i przy dźwiękach kapeli janczarskiej dochodzących z tureckiego Chocimia.
Do anty dysydenckiej "konfederacji prawowiernych chrześcijan i katolików rzymskich " przystąpili także litewscy muzułmanie.Proces wtapiania się ludności tatarskiej w wielonarodowe społeczeństwo polsko-litewskie posunięty był w tym czasie tak daleko, że fakt ten nikogo specjalnie nie zdziwił.Tatarów jako "ludzi Rzeczypospolitej i swoim królom wiernie i cnotliwie służących" konfederaci przyjęli bez żadnych zastrzeżeń.
Patrioci barscy ogromne nadzieje pokładali w wywołaniu konfliktu zbrojnego między Rosją a Turcją i Krymem.Czynili ciągłe starania o uzyskanie od tych krajów pomocy militarnej.Gotowi byli sprzymierzyć się nawet z diabłem, gdyby ten zechciał walczyć za ich sprawę. Dyplomaci konfederaccy wszelkimi sposobami starali się zmontować w Bachczysaraj i Stambule stronnictwa popierające ich poczynania.Dla tych celów wykorzystywali w pewnym stopniu litewskich muzułmanów, jako znających zwyczaje , a niekiedy i języki Wschodu. Już zimą 1768 roku wysłano na Krym do chana Maks-ud Ge-reja posła Stefana Makowieckiego, który namawiał po cichu poszczególnych murzów tatarskich do wojny z Rosją.(...)Początkowo zbiegi barzan w Bachczysaraju i Stambule nie dawały żadnych efektów.Dopiero gdy sami Moskale zaczęli upokarzać słabszą Turcję nastały pomyślniejsze czasy dla konfederatów. Na początku 1768 roku Makowiecki przy milczącej przyzwoleniu władz tureckich udał się do Batu-szan w Mołdawii,aby zwerbować kilkuset Lipków do armii barskiej.(...)Pułkownik Aleksander Mustafa Korycki , dowódca jednego z pułków tatarskich Straży Przedniej wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego w roku 1769 przeszedł razem z całym pułkiem pod sztandary konfederatów barskich.(...)Dnia 27-06-1769 roku bracia Kazimierz i Franciszek Pułascy zawiązali w Brześciu konfederację mającą w przyszłości objąć wszystkie prowincje Wielkiego Księstwa Litewskiego.Do związku, którego członkowie zobowiązali się " z lutrami i kalwinami w wojsku nie służyć" , przystąpił również ichmość pan pułkownik Józef Bielak z 300 Tatarami z "pułku nadwornego Jego Królewskiej Miłości komendy tegoż".Po spisaniu aktu konfederackiego wojska patriotów litewskich ruszyły na północ do Brzostowi-cy.Jednak już pod Kukiełkami natknęły się na silne oddziały moskiewskie pułkowników Uszak-owa i Popowa wysłane z Grodna dla stłumienia sprzysiężenia brzeskiego.Doszło do wielogodzinnej bitwy, w czasie której Moskale zostali zmuszeni do kapitulacji dzięki odcięciu im odwrotu przez jazdę tatarską ichmość pan pułkownika Józefa Bielaka. Bitwa ta miała dla spiskowców duże znaczenie .Dała bowiem czas szlachcie sąsiednich powiatów na zawiązanie konfederacji w Drochiczynie, Chełmie, Wołkowysku i Grodnie.
Dnia 3-07-1769 r. konfederaci dowodzeni przez Pułaskich dotarli do Słonima.6-07-1769, na przedmieściu tego miasta zwanego Zamościem, rozegrała się kilkugodzinna bitwa między woskami konfederacji brzeskiej a Moskalami.W bitwie wyróżnił się męstwem ich miłość pan płk Jose Bielak dowodzący pułkiem tatarskim nadwornych ułanów Jego Królewskiej Miłości.Pułaski, znając zalety bojowe jazdy tatarskiej ustawił ją na skrzydle prawym wojsk konfederackich.Tu zgodnie z planem dowódcy naczelnego, odparła ona atak konnicy moskiewskiej i krótko mówiąc wycięła co do nogi.W każdym bądź razie waleczność w.w.płk Józefa Bielak, podczas całej walki z uciskiem moskiewskim została uhonorowana po zwycięskiej walce z Drewiczem 02-10-1771 r.Pań. podniesieniem na stopień generała majora .Był to 01 wypadek w dziejach Rzeczypospolitej , gdy muzułmanin otrzymał szlify generalskie.